DPM Project

Einde en Begin

DPM — Sat, 09 Oct 2010 22:44:43 +0000

Ik had vannacht een helder moment. Ik weet niet waar het door kwam. Misschien was het de 3e amaretto die ik achterover sloeg. Misschien de sterretjes die van de discobal af kwamen. Misschien waren het mijn neven die hun verjaardag aan het vieren waren en er intens van genoten. De tijd is aangebroken om mijn leven te gaan veranderen. Het moment is rijp. Klaar met mijn studie, geen plannen. Ik kan me er nu vol op richten. Ik heb vannacht een sms gestuurd naar een aantal vrienden om me te helpen. Ik heb het uitgaansleven nooit echt gekend. Het is tijd voor een stukje rehabilitatie. Hun om hulp vragen kostte me al veel moeite. Ik houd er niet van om mezelf bloot te stellen. Ik moest mijn ego aan de kant zetten, iets wat moeilijker is dan ik had gedacht. Morgen bel ik ze en vraag ik om hulp.

Herprogrammeren

DPM — Sat, 20 Feb 2010 20:27:14 +0000

Besef. Kun je na een leven lang online socialiseren verwachten dat iemand sociaal vaardig is buiten het online gebeuren? Nee. Je komt in het leven veel dingen nodig waar een vaardigheid voor nodig is. Rekenen, spreken, schrijven, koken, verven, noem maar op. Is socialiseren niet een vaardigheid? Ik denk van wel. Het aanleren wordt alleen een lastige taak. Voor bijna alles is een expert te vinden in het gebied… is er ook een te vinden voor socialiseren? Ik denk van wel.

Ik ga meer energie in gesprekken steken…

DPM — Mon, 15 Feb 2010 20:47:50 +0000

Balans is de sleutel in een relatie. Als je meer energie in iemand steekt dan je er uit krijgt, dan wordt diegene afhankelijk. Als je minder energie in iemand steekt en meer ontvangt, dan wordt jij afhankelijk. Deze onbalans in energie zorgt er uiteindelijk voor dat het fout gaat. Balans is de sleutel. Zo wordt mij verteld. Het klinkt logisch. Er staan nu 162 mensen in mijn MSN lijst, toch ken ik er maar weinig. Laat staan dat ik met iedereen dagelijks een gesprek aan ga. Als ik in gesprek met iemand ga over iets, dan komt er altijd wel een reactie uit. Als je er veel energie in steekt en er komt weinig uit, dan is iemand afhankelijk van jou om het gesprek door te zetten. Maar wat doe je er aan om het gelijk te trekken, steek je er minder energie in? Allebei op een laag pitje? Of zorg je er voor dat de ander er meer energie in gaat steken? Ik besef me net dat ik vrijwel nooit energie steek in gesprekken, zowel online als offline. Ik zal beter mijn best doen vanaf nu.

Over vreemden en het internet

DPM — Tue, 09 Feb 2010 21:23:43 +0000

Dat het internet veel mogelijkheden bied om andere mensen te leren kennen wist je natuurlijk al lang. Maar hoeveel van deze mensen ken je nou echt? Blijft het een relatie op afstand, veilig zonder elkaar ooit te zien of ga je toch eens een kijkje nemen in de echte wereld. Ik heb mezelf deze vraag ook al vaak moeten stellen. Toen ik ongeveer 14 was leerde ik wat mensen in een online game kennen. Ze konden me de misaire van het echte leven ontnemen in de digitale wereld. Online kon ik mijn rust vinden, mijn woede uiten en lachen. Ontzettend veel lachen. Samen lachen. Ik was niet langer alleen. Dat gevoel was sterk genoeg om te zorgen dat ik ze telkens weer op kwam zoeken. Het duurde niet erg lang voordat ik erachter kwam dat ik verslaafd was aan de game. Of beter nog, verslaafd was aan hen. Mijn online vrienden. Aan onze relatie. Het kon mij niet schelen. Ik was liever verslaafd aan de relatie dan dat ik weer alleen was.

Maanden gingen voorbij. Jaren misschien wel. Ik bleef vrolijk met ze gamen zonder ooit hun gezicht te hebben gezien. Uiteindelijk was er iemand jarig, en een van de anderen vroeg aan mij of ik ook langs wou komen. Best eng. Ik kon er voor kiezen om het veilig te houden, maar ik kon de verleiding niet weerstaan. Misschien hoefde ik zo ook niet meer alleen te zijn in de echte wereld. Als cadeau kocht ik een set met japanse zwaarden. Ik heb er altijd al wat mee gehad, dus misschien zou het wel aan slaan. De reis er naar toe was zweten. Ik twijfelde aan mijn keuze. Misschien zou het toch niet klikken. Ik kon me het eigenlijk niet veroorloven om deze relatie te verliezen. Maar ik was hebberig. Ik wou meer. Eenmaal aangekomen werd ik ontvangen door twee van de jongens die ik online had leren kennen. Ze waren vriendelijk, ondanks hun accent. Toch bleef ik wat afstandelijk. Bij de verjaardag heb ik de rest leren kennen. Niemand zag er uit zoals ik had gedacht. Iemand die de stem had van een dik joch bleek een lat te zijn. Het voelde toch wat ongemakkelijk om iedereen in het echt te zien. Het was voor mij een kamer vol met vreemden wiens stem ik alleen maar uit mijn headset had horen komen. Hoewel ik ze allemaal wel kende, kende ik ze niet echt.

Ik heb nooit spijt gehad van de keuze die ik heb gemaakt. Hoewel het wennen was, heb ik het ook ontzettend naar mijn zin gehad. Het was anders. Het was onwennig. Het was geen sleur. Het was spannend. Het was echt. Tot de dag van vandaag heb ik nog contact met deze mensen. Ik zie ze af en toe in de realiteit, maar toch wat vaker in de digitale wereld.

Onze laatste dag

DPM — Mon, 08 Feb 2010 16:54:42 +0000

Het is één van die dagen die eeuwig lijkt te duren. Vandaag zijn de presentaties van onze kenniskringen. Gelukkig zijn wij als eerst aan de beurt. We zijn voorbereid. Het gaat goed. Als beloning mogen we de rest van de dag de andere presentaties ‘bewonderen’. Zitten en iets voor jezelf doen zonder de stress van de presentatie. De opvolgende presentatie gaat over Ambient Technology geloof ik. Het was een film. Ik moet poepen. Gelukkig is er een pauze na de presentatie. Het knalde er uit toen het zover was. Genieten. Opluchting. Overal schijt, net als de rest van de dag. Ook allemaal schijt. De pauze is voorbij. Jammer. Ik wil nog wat langer op de plee zitten.

Duurzaamheid volgt. Iedereen om mij heen heeft een telefoon voor zich liggen. Ik pak de mijne ook maar. Voor mij verteld iemand ongeïnteresseerd over zijn project. Ik vergeef het hem. Ik vind het namelijk ook niet interessant. Kees komt binnen. Hij is te laat. Hij loopt langs me met een broodje in zijn hand. ‘Waar was je?’, vraag ik aan hem. ‘Thuis’, zegt hij rustig, terwijl er een kruimel uit zijn mond rolt. Hij gaat achter mij zitten. Ik kijk omhoog om te zien wat er gebeurt. Een jongen staat enthousiast over zijn onderwerp te vertellen. ‘Fijn voor hem’, denk ik bij mijzelf. Hij is de winnaar van zijn groep. Ik pak mijn telefoon weer. De presentatie is afgelopen. Kees stelt een vraag. Het antwoord bevalt hem niet. Hij laat het weten. Iedereen lacht. Ik ook. Ik doe een poging om me te strekken. Ik faal. Spierpijn. Mijn voornemen om te gaan trainen wordt gestraft. Stephan heeft me kapot gemaakt. Ik glimlach bij mijn ongemak. Het voelt goed.

ICT volgt als presentatieonderwerp. Ik schrijf een briefje. Ik ken Eva al lang, maar ken haar niet goed. Ik heb weinig contact met haar. Jammer. het is al het vierde jaar. Het laatste jaar. Ik zal haar waarschijnlijk niet meer zien na vandaag. Ik werp het briefje naar haar tafel. Het land ernaast. ‘Liefdesbriefje’, zegt Jeroen terwijl hij het briefje aan Eva geeft. Hij was even verveeld als ik. Ik vergeef het hem. Het briefje komt terug. Haar msn adres staat er op samen met een klein bericht. ‘Wanneer ben je jarig?’. Ik probeer iets slims te bedenken. Er komt niets in mij op. Ik schrijf mijn geboortedatum op het briefje. Ik werp het naar haar tafel. Deze keer wel goed. Ze draait zich om. ‘Kijk,’ zegt ze, ‘David Jansen, 3 september 1987, HT’er’. Ze had het in haar telefoon gezet. ‘Mijn telefoonnummer mist nog’, denk ik bij mijzelf. De kookwekker gaat af. De presentatie is voorbij. Ik klap als een afgerichte hond, net als de rest. Ik hunker naar eten. Ik loop naar de deur. Nog geen pauze. Ik loop teleurgesteld terug. Mijn eetlust zal moeten wachten.

‘Onderzoeksmethodiek’. Ik ben geïnteresseerd. Even opletten. De presentatie is afgelopen. Ik heb een vraag. Gerben geeft antwoord. Ik ben niet tevreden. Ik vergeef het hem. Het is pauze. Ik kan eten. Ik loop samen met Matthijs richting de kantine. We praten wat bij. Zijn stage gaat misschien niet door. ‘Balen’, denk ik. Hij zou naar Afrika gaan. De opdracht werd ingetrokken. Ticket betaald. Weggegooid geld. Ik had hem de ervaring gegund. We eten. Ik krijg een uitnodiging van Matthijs om naar een jazzclub te gaan. Ik accepteer. Ik krijg een uitnodiging om naar zijn afscheidsfeest te gaan. Ik twijfel, maar ga wel. We lopen terug. Hij naar de plee, ik naar mijn stoel.

De presentatie begint. Het onderwerp mis ik. Ik luister aandachtig. Kees komt aan het woord. Ik bereid mij voor. Hier heb ik op gewacht. Er wordt niet aan mijn verwachtingen voldaan. Kees stelt teleur. Hij verliest mijn aandacht. Bram is aan het woord. Hij verbaasd mij. Hij krijgt mijn aandacht. De presentatie is voorbij. Ik voel me weer een beetje wakker. ‘Design’ volgt. Een stelling wordt gemaakt. Mensen raken geïnteresseerd. Ik praat met Jeroen en Stephan over design. We zijn geprikkeld. Dafne kapt ons af. Zij wil luisteren. Wij gehoorzamen. Design is interessant. We hebben concurrentie. Sander heeft ons weten te prikkelen. Gevaarlijke jongen. Rustig als je met hem praat, geniaal als hij bezig is. Ik mag hem wel. Ik ken hem nauwelijks.

De presentaties zijn afgelopen. We worden de deur uit gestuurd. Pakweg dertig man. Studenten. Twee blijven zitten. Docenten. Dertig minuten verstreken. Ik kan ze me niet meer herinneren. We wachten op ons oordeel. Ik luister aandachtig. ‘Iedereen voldoende’. Aandacht kwijt. Er volgt feedback. Alles voor de groep. Niets persoonlijks. Niet voor ons. De rest wel. Manon gaat te ver. Stephan is het zat. Hij steekt zijn hand op. Hij zegt er wat van. Ik knik instemmend. Het is afgelopen. Iedereen loopt de gang in. Ik ook. Ik kijk naar hun ruggen. Ik denk. Het is onze laatste dag. Bijna niemand praat met elkaar. ‘Weten ze dat het de laatste dag is?’. ‘Kan het ze wat schelen?’. ‘Blijkbaar niet’. Niemand draait zich om. Ze blijven lopen. Zelfs mensen die ik dacht te hebben leren kennen. Ik voel me weer alleen. Ik grijns. Geforceerd. ‘Nostalgisch’. Ik vergeef het ze. Ze vervelen zich. Ze willen vooruit, zonder om te kijken. Ik zal ze missen.

Onze Mijn laatste dag